آیا دیاسپورا می تواند صدای مردم ایران باشد؟
کلکتیو رود :
مقدمه
از دی ۹۶ تاکنون جریانات و فعاالن سیاسی ِ دیاسپورای ایرانی در مواجهه با توالی خیزش های توده ای در ایران در معرض آزمونی جدی قرار گرفته اند۰ نتیجه ی ناامیدکننده ی این آزمون بر کسی پوشیده نیست۰ اگرهم کسانی این ناکامی فاجعه بار را انکار می کردند یا از پذیرش آن اکراه داشتند، خیز پهلوی گرایان برای تسخیر فضای سیاسی/اکتیویستی خارج کشور قاعدتا باید آنها را هشیار کرده باشد۰ یکی از مناقشات اصلی در فضای سیاسی دیاسپورا این بود (و به طرزی دردناک، هنوز هست) که وقتی برای همبستگی با اعتراضات مردم ایران به خیابان می رویم، دقیقا چه نقشی را برعهده می گیریم یا باید بگیریم؟ به بیان دیگر، با چه چیزی و چه کسانی ابراز همبستگی می کنیم؟ یا همان طور که معروف است، چه صدایی یا صدای چه کسانی را می خواهیم تقویت کتیم یا بازتاب بدهیم؟ تاکنون پاسخ عمده (رایج تر) به این پرسش چنین بوده است: «صدای مردم ایران»، چون آنها فاعلیت سیاسی دارند وما تنها نقشی حمایت کننده داریم .همین پاسخ سرراست و ظاهرا فروتنانه، به مشکلاتی دامن زده است که نهایتا سهم مهمی در ناکامی دیاسپورا در آزمون تاریخی اش داشته است و همزمان، تناقضات و کاستی های دیاسپورای سیاسی ایرانی را نشان می دهد۰ در ادامه، می کوشیم دلالت های ناراست ِ این «پاسخ سرراست» را نشان دهیم
