علیه خودسانسوری چپ در غزه

چه گونه میتوان طرفدار فلسطین بود و محافظه کار نبود؟

یک ماجرا و هزار سودا
تجمع گروهی از طرفداران فلسطین در مقابل سردر دانشگاه تهران بار دیگر
پرسش هایی را پیش روی نیروهای چپ ایران قرار داد. پرسش هایی از این دست
که آیا برای دفاع از فلسطین میتوان تظاهرات غیردولتی /غیرحکومتی در ایران
برگزار کرد؟ آیا باید به مجوز رسمی تجمع تن داد؟ آیا برای هدفی انسانی میتوان
از برخی اصول، حتی در حد لفظ، عقبنشینی کرد؟ انتشار متنی با ادبیات دینی
برای جلب همکاری نیروهای مستقل مذهبی است یا جلب اعتماد دستگاه های
رسمی حکومت؟
آیا با گذشت بیش از یک سال ونیم از هفتم اکتبر، هنوز می توان از آن عملیات
با عنوان اتفاقی مثبت و نقطه ی عطف یاد کرد که بخواهیم نامهمان را با »بسم اهلل
طوفاناالقصی« بیاغازیم؟ آیا همدلی با فلسطین مستلزم پذیرش هژمونی گروه
غالب در فلسطین یا توجیه هم هی اقدامات نیروهای حاکم سیاسی است؟